منی که ادعام چیزی رو پاره نمیکنه.تو دنیای شما جا نمیشم.حالا هرقدر هم که مچاله ام کنید.

یه روز صبح از خواب پا میشی و موقع راه رفتن از بینش رد میشی.

آدمهایی که هستن و نیستن در واقع.

اینجوری محو میشن.

هممون ذاتا مازوخیست به دنیا اومدیم.

تیکه ها ریختن روی زمین.دستت میگیریشون.نگاشون میکنی.به امید یه خاطره یا یه حس از زمان

وصل بودنشون.

هیچی نیست.هیچی نیست.

دلم میخوادت.

چیزی برای بلعیدن دهان باز نکرده

مسئله بالاتر از اینهاست

ما این واقعیت کاملا حیوانی رو زندگی میکنیم

باید برای بعضی لحظه ها خون داد.

ارزش دارن.

من اینطور آدمی هستم.